Dit is deel 2 van deze serie, lees hier deel 1
Ik zat een flink eind in het tweede jaar en had het eerste jaar net genoeg punten gehaald om te mogen blijven studeren. De vakken uit het eerste jaar wilde ik dit jaar zoveel mogelijk alsnog halen, alsmede uiteraard de vakken van het huidige studiejaar. Gezien mijn steeds erger wordende uitstelgedrag, waar ik maar niet vanaf kwam, leek de zelfmanagementcursus de oplossing.
De cursus bestond uit een aantal wekelijkse sessies. In de eerste werd, naast een introductie, de schade opgemaakt en bekeken wat onze doelen waren. En of deze doelen realistisch waren. We moesten ook gedurende de hele cursus bijhouden wat we gepland hadden en hoe dit vervolgens uitgepakt had. Voor iedereen (behalve een afhaker, die halverwege vervangen werd door een andere student) gold dat gedurende de weken die de cursus duurde de resultaten omhoog gingen. De planningen werden realistischer en er werd ook meer zelfstudie gedaan.
Omdat de gemaakte studieuren elke sessie aan iedereen werden getoond, had je een extra stok achter de duur om je aan je planning te houden. Je motiveert elkaar als het ware. Een tip voor mensen die moeite hebben met zich aan planningen te houden, is dan ook dat je je planningen door anderen kunt laten bekijken, inclusief de resultaten.
En, niet onbelangrijk,
plan ook de leuke dingen in. De meeste mensen plannen de dingen die moeten in en maken dit daardoor de belangrijkste tijdsbestedingen. Dit zorgt ervoor dat je meer tegen die dingen op gaat zien. Beter is het om die taken om de leukere activiteiten heen te plannen.
Andere sessies behandelden onder anderen prioriteiten stellen. Onderscheid maken tussen wat er urgent of belangrijk is bijvoorbeeld. Hierover heb ik reeds een artikel geschreven,
urgent of belangrijk, en wijd er daarom hier niet verder over uit.
Mijn grootste probleem was mijn uitstelgedrag. Ik deed andere dingen, zoals mijn kamer wederom opruimen, in plaats van studeren. Dingen worden daardoor of op het laatste moment met grote stress gedaan, of helemaal niet. Hoewel sommigen zeggen dat ze stress (of
eustress) expres gebruiken om hun taken te doen, is dat niet iets wat bij mij werkt.
Hieronder een aantal dingen die mij hielpen om het uitstelgedrag (en studieontwijkendgedrag) aan te pakken:
- Tegen jezelf zeggen dat je ergens aan begint voor een periode van (bijvoorbeeld) een half uur, in plaats van verwachten dat je het in één ruk afmaakt. De hele taak lijkt vaak te groot en daarom vervelend, maar door af te spreken met iets kleins te beginnen zie je er minder tegenop.
- Het opsplitsen van de taak in kleine taakjes. Bijvoorbeeld twee alinea of bladzijden schrijven in plaats van een heel hoofdstuk. Dit werkt ook heel goed in samenwerking met het vorige punt.
- Afleiding minimaliseren bij je werkomgeving, je deur dicht en wellicht zelfs je internetconnectie uitzetten.
- Niet verwachten dat je het perfect moet doen, dan lijkt de taak groter dan hij is. (zie ook Maak het eerst af, pas daarna perfect).
- Zorg voor een duidelijk overzicht van wat je moet doen deze week, anders zie je door de bomen het bos niet meer en lijkt alles doen onhaalbaar.
In het laatste deel van deze serie, deel 3, beschrijf ik kort de resultaten van de cursus.
