De eerste keer dat ik dit korte verhaal las was in
The 4-hour workweek, maar het origineel komt niet uit dat boek. De schrijver is onbekend en er zijn veel versies van in omloop. Ondanks zijn geringe lengte, bevat dit verhaal toch een levensles.
Een Amerikaanse zakenman stond op een pier van een Mexicaans kustdorpje, toen een visser met zijn bootje aanmeerde. In de boot lagen enkele grote vissen. De Amerikaan gaf de visser een compliment over de kwaliteit van zijn vissen en vroeg hem hoe lang hij over zijn vangst had gedaan.
"Niet zo lang", antwoordde de visser. Waarop de Amerikaan vroeg waarom hij dan niet langer bleef vissen, zodat hij meer zou vangen.
"Ik heb genoeg voor mijn gezin en wat vrienden."
"Maar wat doe je dan met de rest van je tijd?"
"Ik slaap uit, vis wat, speel met mijn kinderen, daarna siësta met mijn vrouw en 's avond loop ik het dorp in, drink ik wat wijn en speel gitaar met mijn vrienden. Ik heb een goed leven."
"Haha, best man, ik heb een Harvard MBA en kan je helpen. Je zou meer tijd moeten besteden aan vissen. Dan kun je met de verkoop ervan een grote boot kopen, waarna je met de winst daarvan steeds meer boten koopt. Je vissen verkoop je dan niet meer aan consumenten, maar aan groothandels. En uiteindelijk zorg je met je bedrijf zelf voor het product, de verwerking en de distributie. Je zal dit dorpje moeten verlaten voor de grote stad, waar je je uitbreidende bedrijf runt."
De Mexicaanse visser vroeg: "maar señior, hoe lang gaat dit duren?"
"15 tot 20 jaar, 25 maximaal."
"Maar dan, señior?"
"Dan komt het mooiste gedeelte", antwoordde de Amerikaan, "dan wacht je op het juiste moment om aandelen van je bedrijf te verkopen, je zult miljonair worden!"
"Miljonair, señior? En dan?"
"Dan ga je met pensioen. Je verhuist naar een klein kustdorpje, waar je dagelijkst uitslaapt, wat vist, met je kinderen speelt, daarna siësta met je vrouw en 's avond loop je het dorp in, drink je wat wijn en speel je gitaar met je vrienden."
