Soms is het moeilijk een onderdeel van een grotere taak goed te krijgen. Tijdens mijn studie bijvoorbeeld, vond ik het soms moeilijk om een alinea of paragraaf van een verslag in orde te krijgen. Hierdoor zat ik dan vast in de voortgang van mijn verslag.
Een manier om dit tegen te gaan, is de eenvoudige tactiek om alles eerst af te maken en het daarna pas perfect te maken. Om bij het voorbeeld van het verslag te blijven betekent dit, dat je niet bij die ene alinea blijft hangen om de bewoording helemaal in orde te krijgen, maar deze even zo laat en verder schrijft. Bijvoorbeeld bij de volgende paragraaf, of het volgende hoofdstuk. Pas bij een latere revisie zorg je dat alles beter verwoord wordt.
De voordelen van deze aanpak zijn:
- je kunt sneller al je gedachten neerzetten/vormgeven
- het is beter voor je motivatie, want je blijft niet hangen
- het geheel wordt sneller duidelijk voor jezelf
- ook anderen hebben sneller een beter beeld van het geheel
- anderen hebben sneller door dat je voortgang boekt
- je hebt sneller alle stadia van je opdracht doorlopen, waardoor je valkuilen sneller opmerkt en kunt voorkomen
- er is makkelijker een tijdsinschatting voor de complete opdracht te maken (het is makkelijker in te schatten hoeveel tijd iets verbeteren inneemt, dan iets maken vanuit het niets)
Bij schrijven is dit een uitstekend hulpmiddel. Maar bij andere taken, waarbij je de taak in onafhankelijke subtaken kunt opdelen, werkt dit net zo goed. Overschat niet de afhankelijkheid die de subtaken van elkaar hebben. Vaak is het erg goed mogelijk om ergens anders verder te gaan en later een eerdere taak te verbeteren.
Vooral op momenten dat je ergens vast zit, is het goed om te kijken of de bovenstaande tactiek te gebruiken is. Waarschijnlijk ben je dan snel weer goed bezig.
